خطاب رسيد : آرى ، بعد از آن بموسى ندا رسيد : حقّا كه من خدا و ربّ عالميانم ، يا موسى عصاى خود را رها كن ( چون موسى عصا را رها كرد ) و ديد كه عصا به حركت آمد و نظير مار باريكى شد رو بفرار نهاد و آن عصا مثل تنهء درخت خرمائى شد و از دندانهاى آن صوت شديدى چون آتش از دهانش خارج شد . از صادق آل محمّد صلى اللّه عليه و آله راجع بتفسير آيهء شريفهء كَأَنَّها جَانٌّ وَلَّى مُدْبِراً * پرسيده شد ؟ فرمود : آن عصا مارى شد نظير تنهء درخت خرما و حركت آن مثل مار باريك و كوچكى بود كه ( تيز و تند باشد ) پس موسى عليه السّلام مأمور شد كه بسوى عصا مراجعت نمايد ، موسى به طرف عصا برگشت ولى خائف و ترسان بود . بعد از مراجعت مأمور شد كه عصا را بگيرد پس حضرت موسى پاى خود را روى دم آن نهاد و با دست خود ريش آن را گرفت و دست خود را ديد كه در ميان دو شاخ عصا قرار گرفته و عصا به صورت اول خود در آمده و بموسى ميگويد : نعلين خود را بيرون كن . پس خداى توانا موسى عليه السّلام را درحالىكه عصا را در دست داشت نزد فرعون فرستاد و آن حضرت را مأمور كرد كه از طرف خدا بفرعون تبليغ رسالت نمايد و فرعون را ( از عذاب خدا ) بر حذر دارد و بترساند . خداى تعالى راجع به آنچه كه به حضرت موسى گفته بود به آن حضرت سفارش ميفرمود ، از جملهء آنها اين بود : يا موسى ! آيا ميدانى كه چرا من تو را از بين مردم براى وحى و كلام خود برگزيدم ، عرض كرد : نه ، خطاب رسيد : من بندگان خود را كه امتحان كردم هيچ‌كدام را مثل تو شكسته نفس نديدم .